Big news

Hey there,
Daar ben ik weer een keer met een nieuw verhaaltje om te vertellen. Naja, een verhaal? Het is eerder gewoon heel goed nieuws: ik ben namelijk uit therapie. Lees verder

Advertenties

A new story

I want to get something off my chest. As most of you know, I’m a huge fan of Demi Lovato. On the 21st of June, she dropped a song, called ‘Sober’. She sings about relapsing from six years of sobriety, after dealing with substance abuse. This song hurts me on a whole new level because I can relate to it. Not that I have been an alcoholic or an addict, but I have dealt with relapses.
Read more

Verbloeming van emoties

Voor een lange periode is mijn depressie een groot geheim geweest, en voor anderen dan weer een raadsel. Mijn regelmatige uitbarstingen waren één groot vraagteken. Waar kwamen deze sterke emoties vandaan? Waarom konden de kleinste dingen mij enorm dwarszitten? Het antwoord op deze vraag was simpel: het was mijn depressie, maar dat zei ik natuurlijk niet. Ik deed vaak alsof het gewoon goed ging. Ik verstopte mijn werkelijke gevoelens en emoties.
Lees verder

Accomplishments

Ik wilde dit tekstje, dat ik toegestuurd kreeg van een goede vriendin (Emma), met jullie delen:

“The hardest part about recovering from a mental illness is that the only ones who notices the small things are yourself and your therapist.
Your friends, your family, the people you love — they’re flat-out not gonna care if you take a shower instead of cutting yourself, or if you get in all your meals for a day, or if you curb your spending significantly, or if you go for a walk instead of locking yourself away and crying.

To us, these are major accomplishments. They’re fucking cake-worthy victories deserving of celebration. To everyone else, it’s just behaving kind of “normal”, and will always be compared to your other problematic behaviors — “Why are you still behaving so histrionically when it comes to sex?” “Why are you still so irrationally afraid of abandonment?” “Why do you still get so angry?”
The fact of the matter is, they won’t be happy until you’re cured.
but don’t let that discourage you.
If you think you’ve done well, feel good about it. Treat yourself. Call your therapist and celebrate with them on the phone, if you have the option.
Pull yourself through. Don’t minimize the small stuff. They’re big fucking deals.

Take care ❤

Hallo, jongere ik

Hallo, kleine Sam. Wat was het fijn geweest als ik je deze brief persoonlijk had kunnen overhandigen, toen ik nog onwetend was over wat komen zou. De periode waarin ik genoot van alles wat ik deed. Het deel van mijn leven wanneer mijn grootste zorg was waar mijn favoriete knuffel lag. Had ik je maar al die pijn, tranen en verdriet kunnen besparen.
Lees verder

Eindelijk weer beter?

Al sinds oktober worstel ik met pfeiffer. Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik deze ziekte enorm heb onderschat. Veel mensen om mij heen hebben/hadden het ook en zeiden dat het echt heel vervelend was, maar ik dacht altijd bij mezelf: ‘zo erg kan het toch niet zijn?’ Tot ik het zelf kreeg. Wat is het een rotziekte, en hoe veel last een mens ervan kan hebben is ongelooflijk. Echter gebeurde er maandag iets, wat ik al tijden niet had ervaren: ik ging sporten en het resultaat was goed.

Ik had al een aantal keer eerder weer geprobeerd te zwemmen. Dit pakte iedere keer – helaas – niet goed uit. De dag(en) erna was ik zo ongelooflijk moe, dat ik amper iets kon. Eén keer was het zelfs zo erg, dat ik eerder naar huis ben gegaan van school. Dat was voor mij de eerste keer en ik vond het gewoon ronduit helemaal stom. Ik voel me dan meteen zo’n aansteller, of zo. Terwijl ik wel weet dat ik een ziekte heb, waarin je gewoon vermoeid bent en veel rust nodig hebt. Toch wil ik met mijn koppigheid weer doorzetten tot ik niet meer kan.

Dus liet ik het sporten weer even op zijn beloop. Ik dacht, het komt wel weer als ik me goed voel. En dat was wel regelmatig zo en ik heb sinds mijn pfeiffer nu 4 keer gezwommen – of dobberen zoals ik het zelf noem – maar pas de 4e keer was het een succes. Dit was maandag.

Iedere keer als ik zwom, dan dacht ik naar de bodem te zinken en verloor ik mijn motivatie. Maandag ook weer. Het is niet gek dat ik dit had, na 4 à 5 maanden stilliggen is het volkomen normaal dat je conditie verdwenen is, maar iedere keer onderschat je het weer. Het valt toch weer tegen. Ik zette eventjes door en heb ik in totaal 25 minuten gezwommen, waarvan de laatste 10 minuten aan één stuk door – normaal nam ik pauzes. Ik verwachtte me net als de vorige keer weer volkomen gesloopt te voelen de volgende dag. Dat ik ’s avonds moe was, vond ik niet gek, want van niet sporten naar een half uur intensief sporten is best een grote stap. Afgelopen maandag ging ik dus vrijwel meteen nadat ik thuiskwam naar bed om lekker te slapen. En dinsdag werd ik lekker wakker. Niet helemaal verrot en oververmoeid.

Ik hoop dat dit de eerste stap is naar herintegratie in mijn waterpoloteam. Ik vond het niet kunnen waterpoloën het meest verschrikkelijke aan het hele pfeiffer-verhaal, maar ik hoop het nu weer op te kunnen pakken. Op naar een goed voorjaar!

The lost sparkle

This one’s for the sparkle
That turned out to be one of
The greatest fires ever seen
By humanity

For this fire soon turned out
To be nothing but ash
And left smoke in the air
Suffocating the little oxygen left

Since rain had come pouring down
On these flames, to destroy
Beautiful, gorgeous things

In order to tame it, because
the flames had become dangerous
leaving bigger things ravaged

Zelfisolatie

Het is zo aantrekkelijk. Jezelf isoleren. Op deze manier heeft niemand last van je en kan je lekker verdrinken in je eigen ongeluk. Geloof het of niet, ik dacht op deze manier, jarenlang. Godzijdank ben ik uit deze verschrikkelijke gedachtegang gekomen, die me in oneindige cirkels liet lijden.
Lees verder