Studiekeuze, werkstukken en beter worden

index1.jpgIk weet het. Ik heb alwéér lang niets gepost. Dit heeft echter goede redenen en misschien is het tegenwoordig een enorm cliché: ik ben gewoon druk geweest. Mijn leven begint eindelijk weer een beetje normaal te zijn en alle verantwoordelijkheden zijn er natuurlijk nog altijd. Dus hier een update over het leven.
Lees verder

Advertenties

Chaos en afwezigheid

Lieve lezers, wat schaam ik me toch dood. Ik blog net zo regelmatig als toen ik mijn blog net was begonnen – één keer per maand, is toch om me te schamen? Het is echter zo chaotisch geweest de laatste tijd in mijn leven.

Dit begon natuurlijk met mijn diagnose van pfeiffer, waar ik veel mee bezig ben op het moment: ik moet mijn hele leven afstemmen op mijn vermoeidheid, wat betekent dat ik een heel vast ritme probeer aan te houden. Dit is eerlijk gezegd zwaar, zwaarder dan ik had verwacht. Het positieve in het verhaal: ik voel me al veel minder vermoeid dan 2 à 3 weken geleden. Toen was ik na 3 uur niks doen ook al moe en kon ik zo een dutje van 3 uur doen. Nu ben ik alleen nog extreem moe na een echt drukke dag. Progressie is er dus zeker, yes. 😊

Daarnaast is het op school ook weer druk. Deze week lekker een tentamenweekje, dus ik zit weer vol in de boeken. Omdat ik ook zo ziek ben geweest, moest ik in de vakantie alles inhalen wat ik gemist had, wat tot nu aan toe nog steeds wel wat stress bezorgt. De timing is – zoals gewoonlijk – fantastisch.

Nou goed, ik ga het bloggen weer oppakken. Ik genoot er met volle teugen van en ondanks het feit dat het niet bloggen ook een beetje rust geeft, wil ik toch enorm graag doorgaan. Er zijn nog zoveel dingen waar ik over wil schrijven, zo veel dingen die jullie nog te lezen krijgen – en te zien, om een kleine sneak preview te geven van wat er nog komen gaat.

Ik heb jullie gemist, leuke lezers, maar ik ben nu weer terug!

Ik ‘leef’ weer

Weer een week niks gepost, maar ik kom nu weer even een update geven over hoe mijn leven er nu uitziet. Jullie weten wel dat ik ziek was vorige week. Dit heeft lekker vastgehouden in de afgelopen 7 dagen – hoera. Gelukkig gaat het nu weer beter, na 2 doktersbezoeken, bloedprikken en het innemen van medicijnen.
Lees verder

Dat heb ik wéér

Ik ben normaal nooit van het zeuren, maar ik zit even op het punt dat ik lekker even ongevraagd ga zitten klagen. Want ik ben er eventjes klaar mee. Het zit me – weer eens – niet mee: ik ben hartstikke ziek. Ik hoor iedereen alweer denken: nou goed, je bent ziek. Shit happens. Lekker uitzieken en verdergaan met het leven. Deze dagen werkt het net even niet zo voor mij.
Lees verder

Een terugblik en een blik in de toekomst

Voor degenen die het niet weten: ik ben zo’n persoon die moet werken voor alles wat hij doet. Niks komt bij mij aanwaaien, ook al lijkt dat soms wel enorm. Hetgeen waarvoor ik misschien wel het hardst voor moet werken, is mijn geluk – best logisch, gezien de titel van mijn blog. Daarin heb ik ruim drie en een half jaar geleden een grote en zware stap moeten zetten: afzakken van vwo naar havo.
Lees verder

Een korte mededeling

Ik ben de afgelopen maanden heel intensief bezig geweest met het bloggen. Ik krijg hier heel veel energie van, maar de afgelopen periode merk ik gewoon dat ik er te weinig tijd en energie voor heb. Sinds school weer is begonnen, voel ik weer wat meer druk, en aangezien ik in 6 vwo zit en in mijn examenjaar, is het gewoon heel druk. Hiervoor heb ik een besluit genomen:
Ik ga weer 2 keer per week posten: op woensdag en zondag. Dit zijn dagen, waarop ik toch wat meer tijd heb en ik nog steeds regelmatig post en iets meer ruimte geef aan mezelf. Ik merk de laatste maand gewoon dat ik te veel druk voel voor het bloggen en dat is iets wat ik niet wilde. Ik wil het bloggen niet laten voelen als een verplichting, maar als een hobby en een uiting van mezelf en mijn passie delen voor het schrijven, fotograferen en alle andere dingen die ik zo leuk vind. Echter ervaar ik het nu net even anders, waardoor ik even een stapje terug neem.

Niet getreurd, ik ben er nog steeds, alleen iets minder frequent. Dit is even om voor mezelf te zorgen.

Mindset saves your life

Something that is very modifying when recovering, is your mindset. As long as it’s set the wrong way, you won’t make any progress. I can guarantee you that. I have been there. I have been denying my mental illness for years and I barely worked on recovery, because I believed I would never change anyway. But at some point, I did and it was the best thing I ever did. It saved my life.

If you ask my closest friends about my depression, they will most definitely say it has been there for years. The next question you might ask, is “Why didn’t you look for help?” It is very easy. I didn’t want to be helped. I wanted to stay the same old miserable me, for the rest of my life.
No, that’s not entirely true. I wanted to get better, I wanted to be a better me, but I figured that would just be the next Mission Impossible movie. Although I tried to get better, I kept on failing and I kept on having the same old bad habits. Moreover, I genuinely thought I could do it alone.

But I couldn’t. At the beginning of 2017 I Collapsed. That definitely does not cover the extend of the problem I was facing. My depression had never been more serious and heave measures had to be taken. I had been put into a speed programme for heavier psychological help and thank God that happened.
Even though my mind said I wasn’t capable of recovering, I have made huge steps. My brain constantly kept telling me “You are not worthy of living” or “People don’t care about you” and “You will stay this way forever.” And eventually I started believing my demons.

However, I defeated them. I started fighting against my worst enemy: my brain. I stopped believing what they told me. I realised that I had to change my mindset in order to get better. So I did. I started working for my happiness – nonetheless, it is my own responsibility – and I started to exclude the negative shit from my surrounding, starting with the wrong thoughts and people.

6 months later, I have grown, and it might be weird to say that myself, but it’s true. I am slowly starting to be me again. If I can fight my mental illness, so can you. So why don’t you start today?

Stop the taboo

As some of you might have noticed on my instagram, my Social Media will be in the light of the Mental Health Awareness Week, this will be lasting from the first of October until the seventh of October. I truly think mental health is really important. As I have stated in my Instagram post: “Your heart might be your heart that keeps you alive, but it is your mind what makes you breathe.”
Read more

(On)verborgen taboes // Leven met dwang en depressie

Het leven is gecompliceerd, maar het wordt tegenwoordig nog lastiger gemaakt door een aantal taboes, waarmee men kampt. Tijd voor actie. Tijd om deze taboes bespreekbaar te maken. Tijd om verandering te brengen. Daarom ben ik mijn eigen rubriek begonnen: (On)verborgen taboes. Ik wil op mijn eigen manier dingen bespreekbaar maken. Al is het maar op kleine schaal. Er zijn al genoeg issues in onze samenleving, en wij kunnen er samen voor zorgen dat het er minder worden.

Deze week vertelt Rob zijn verhaal die door de jaren heen een dwangstoornis opliep en ook nog depressief werd.
Lees verder